با توجه به محیط استفاده، می توان آن را به دزدگیر گاز صنعتی و دزدگیر گاز خانگی تقسیم کرد و با توجه به فرم های خود به دزدگیر گاز قابل احتراق ثابت و دزدگیر گاز قابل احتراق قابل حمل تقسیم می شود. با توجه به اصل کار، آنها زنگ اصلی سنسور، زنگ تشخیص مادون قرمز و زنگ بازیابی انرژی بالا هستند. بیشتر آنها از آلارم‌های مبتنی بر حسگر استفاده می‌کنند و آلارم‌های بازیابی انرژی بالا به دلیل هزینه بالایشان هنوز در دست توسعه هستند.
آلارم گاز قابل احتراق ثابت صنعتی از یک کنترل کننده هشدار و یک آشکارساز تشکیل شده است. کنترلر را می توان در اتاق وظیفه قرار داد و عمدتاً هر نقطه نظارت را کنترل می کند. آشکارساز در محلی نصب می شود که احتمال نشت گاز قابل احتراق بیشتر است. اجزای اصلی آن تعبیه شده است حسگر گاز قابل احتراق، سنسور غلظت گاز را در هوا تشخیص می دهد. آشکارساز غلظت گاز شناسایی شده توسط سنسور را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند و آن را از طریق کابل به کنترل کننده منتقل می کند. هر چه غلظت گاز بیشتر باشد، سیگنال الکتریکی قوی تر است. هنگامی که غلظت گاز به نقطه هشدار تنظیم شده توسط کنترل کننده هشدار برسد یا از آن فراتر رود، زنگ هشدار ارسال می شود. سیگنال هشدار، و می تواند تجهیزات خارجی مانند شیر برقی و فن اگزوز را برای از بین بردن خودکار خطرات پنهان راه اندازی کند.
دزدگیر گاز قابل احتراق قابل حمل دستی است و کارکنان می توانند آن را با خود حمل کنند تا غلظت گاز قابل احتراق را در مکان های مختلف تشخیص دهند. آشکارساز گاز قابل حمل، کنترل کننده و آشکارساز را که فشرده و انعطاف پذیر است، یکپارچه می کند. تفاوت اصلی در مقایسه با دزدگیر گاز ثابت این است که آشکارسازهای گاز قابل حمل را نمی توان به تجهیزات دیگر متصل کرد.
دزدگیر گاز قابل اشتعال خانگی را می توان دزدگیر گازی نیز نامید که عمدتاً برای تشخیص نشت گاز خانگی و جلوگیری از گازگرفتگی و حوادث انفجار گاز استفاده می شود.
